X
تبلیغات
پیکوفایل
رایتل

سه‌شنبه 11 مرداد‌ماه سال 1390

رمضان بزرگ است. آمدن‌اش را همه حس می کن‌اند. دوست داشته باش‌اند یا نه تفاوتی نیست . این را با نگاهی به نوشته های دوستان می‌توان فهمید که این روزها به نفی یا قبول نگاشته‌اند...

با آن‌ها که گریزان‌اند و به دیده نفی می‌نگرند روی سخن دارم.

عزیز دل...

روزه‌داری رمضان از مناسک مسلمانی‌ست. نماد بندگی‌ست و فرمان‌برداری از خداوند. به همین سادگی و لطافت برای آنان که ایمان دارند به خداوند و دعوت او...

این روزها و در این ملک همه در بندیم. مومن و غیر مومن نمی‌شناس‌اند این خدا‌ناشناسان. این را به‌تر از من همه می‌دان‌اید. اما از شما که عدل را گم شده خویش می‌بین‌اید و انصاف را، علی ‌لاقل انتظار می‌رود که در کلام و قضاوت خود منصف باش‌اید و عادل.

درد و رنجی که از حاکمان و مدعیان مسلمانی می‌برید را به دین و دین داران حقیقی سرایت نبخش‌اید که بیش از شما مظلوم‌اند و تحت زور و اجبار.

گمان‌ام نمی‌رود مسلمانی که در گوشه ای روزه‌دار است و به کتاب خدا و سنت رسول عمل می کن‌اد، آزاری به کسی رسانده باش‌اد. هر چه هست جور همان‌هاست که دامن  مسلمان را بیش‌تر گرفته تا غیر. وانگهی در کتاب خدا و سنت رسول ردپایی از این آزارها و اجبارها نیست که همه از آن نالان‌ایم...

برای قضاوت درباره مسلمانی یا روزه‌داری به عمل این و آن نگاه نکن‌ایم. اسلام دینی‌ست متن محور و متن هم در دست‌رس ماست. آسان است گاهی کلامی از خداوند بی واسطه این و آن بشنویم و دل از این همه کینه و خشم بشو‌ی‌ایم...




پی نوشت: خواهش‌ام است که بی پروا اما دوستانه و منصفانه پاسخ‌ام گوی‌اید. به جان شنیدارم و در حد توان پاسخ گو...