سیاه مشق

مشق شب...

مهدی پژوم — Thu, 17 May 2012 14:17:30 GMT

«مشق شب» فیلمی‌ست از عباس کیارستمی. به واسطه این‌که چندان اهل سینما و هنر هفتم نیست‌ام نام‌اش را هم نشنیده بودم. بر سبیل تصادف نیمه شبی با دوستان تماشای‌اش کردیم.

می گوی‌‌اند ما ناگزیر به دو گونه با متن برخورد می کن‌ایم. گاه به دنبال حقیقت‌ایم و گاه خود را در سطرها می جوی‌ایم. مشق شب از آن دست متن‌ها بود که تمام خود را می‌شد در آن جست. تمام ناکامی‌ها و رنج‌هایی که برآیندش نسلی‌ست که ما‌ایم.

نسلی که تشویق را نمی‌دانست و با تنبیه بارآمد. که مقهور قدرت بود و ارزش‌های تحمیل شده از سوی آن. که نمی‌توانست و اگر می توانست هم نمی‌خواست کامی بجوید و لذتی بچشد و بر فرض محال هم که می جست و می چش‌اید عذاب وجدان خرده لذت پنهانی را که به هزار مشقت و رنج برده بود حرام‌اش می کرد. بسیار باید گریست بر نسلی که ماایم و هنوز هم به هزار اندیشه و تقلا هیچ امید رهایی‌مان نمی رود..

آن نیمه شب را هم چون بسیاری دیگر شب‌ها به هزار زور و جبر چشم به هم نهادم. «مشق شب» را اگر یافت‌اید حتما تماشا کن‌اید...

به آفتاب سلامی دوباره...

مهدی پژوم — Tue, 15 May 2012 17:28:20 GMT

شاید قرار باشد باز زندگی کن‌ایم. همین هوا را نفس بزن‌ایم و همین زمین را راه برویم. پای لنگان راه به جایی نمی برد.

ردپاها را باران بهار برده و زمین خیس، این بار نه اشک و آه که باران و خنکی می‌تراود از کوچه ها.

وقتی خوب باشد همه چیز باز دست‌ات می‌رود به نوشتن. سیاه مشقی دیگر می‌کنی و این بار شاید از رنگی دیگر. رنگ‌ها مهم نیست‌اند، شاید رنگ‌ها بتوان دید در همین سیاهی‌ها...

یاد بعضی نفرات...

مهدی پژوم — Thu, 26 Apr 2012 22:46:07 GMT

این چند سطر که شیرزاد نازنین روزی نگاشته و کیامهر یادمان آورد امشب بارانی‌مان کرد...

بهار که بیایید دیگر رفته ام. بهار بهانهء رفتن است. حق با هدهد است که می گفت:

رفتن زیباتر است. ماندن شکوهی ندارد. آن هم پشت این سنگریزه های طلب.

گیرم که ماندم . باز بال زدم . توی خاک و خاطره . توی گذشته وگل.گیرم که بالم را هزار سال دیگر هم بسته نگه داشتم. بال های بسته اما طعم اوجرا کی خواهند چشید؟

می روم. باید رفت. در خون تپیده و پرپر. سیمرغ مرغان را در خون تپیده تر دوست دارد.

هدهد بود که ابن را به من گفت.

راستی اگر دیگر نیامدم یعنی که آتش گرفته ام. یعنی که شعله ورم! یعنی که سوختم. یعنی خاکسترم را هم باد برده است.

می روم اما هر جا که رسیدم پری به یادگار برایت خواهم گذاشت. می دانم این کمترین شرط جوانمردی است.

بدرود رفیق روز های بی قراریم!

قرارمان اما در حوالی قاف. پشت آشیانهء سیمرغ. آنجا که جز بال و پر سوخته نشانی ندارد.

مهدی پژوم — Sun, 8 Apr 2012 01:48:18 GMT

من درد بوده ام،
          همه من درد بوده ام.
گفتی پوست واره یی استوار به دردی،
چونان طبل
    خالی و فریادگر
                 -درون مرا که خراشید تام... تام از درد بینبارد؟-
و هر اندام ام از شکنجه ی فسفرینِ درد مشخص بود
                     در تمامت بیداری خویش     هر نماد و نمود را
                                            با احساس عمیق درد    دریافتم...
عشق آمد و دردم از جان گریخت....
                          خود در آن دم که به خواب می رفتم،
                                                            آغاز از پایان آغاز شد.
تقدیر من است این همه، یا سرنوشت توست... یا لعنتی است جاوانه؟!
           که این فروکش درد خود انگیزه ی دردی دیگر بود....
که هنگامی به آزادی عشق اعتراف می کردی
                          که جنازه ی محبوس را از زندان می بردند... .

از کجا آمده ای ای که می باید اکنونت را
      این چنین
          به دردی تاریک کننده
                                     غرقه کنی!از کجا آمده ای؟
و ملال در من جمع می آید
               و کینه یی دم افزون به شمار حلقه های زنجیرم...
        چون آب ها....
                    راکد و تیره....
                                 که درماندابی...!

شاملو/مرثیه ی خاک

با سایه ات...

مهدی پژوم — Sat, 3 Mar 2012 15:10:13 GMT

باز خانه وامی گذارم و می روم. خانه را که تو می آمدی و می رفتی.«گوش ام به راه تا که خبر می دهد ز دوست؟»

زیر اندک نور آخرین شب این خانه و آواز که می‌پیچد به یاد بر باد رفته‌گی‌ام. سیگاری بگیران‌ام می‌نشیند بر جان و خاطره ای جان‌گزا می شود از دیگر شبی چون دیگر شب‌ها.

بی رمق سایه های نیمه شب‌ات که زیر همین اندک نورها می‌چرخیدی در این حوالی یادت هست؟ یادم هست. یقین می‌گویی یادم تو را فراموش...

شرط را باخته‌ام و همه چیز را، می‌بینی؟ می بینی‌ام؟ همین‌جا هست‌ام که تو بودی. که می‌آمدی و هنوزم هزار هزار افسوس بر دل است که می رفتی. که یک بار رفتن ات را آمدنی نبود و می‌دانست ام و می دانستی. تو به‌تر از من و من تلخ‌تر از تو...

خانه را وا می گذارم و می روم. کجا نمی دان ام. می روم اما...